Archiwa kategorii: Przemoc w rodzinie

Procedury prawne

Główną procedurą w przypadku przemocy w rodzinie jest założenie Niebieskiej Karty. Zwykle zakłada ją Policja podczas interwencji. Można też wystąpić o nią do ośrodka pomocy społecznej lub gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Obowiązek zakładania Karty mają też lekarze i psycholodzy szkolni – ale rzadko to robią. W ciągu 7 dni od założenia Karty z rodziną powinien skontaktować się dzielnicowy a potem regularnie monitorować sytuację w czasie comiesięcznych odwiedzin.

W każdej dzielnicy istnieje Zespół Interdyscyplinarny ds. Rozwiązywania Problemów Przemocy w Rodzinie złożony m.in. z przedstawicieli ośrodka pomocy społecznej i gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, policji i pracownika oświaty, ochrony zdrowia i organizacji pozarządowych. Jego zadaniem jest opracowanie planu pomocy. Policja ma obowiązek przekazać Informację dla ofiar przemocy w rodzinie – jest to tzw. Niebieska Karta B.

Założenie Niebieskiej Karty nie jest równoznaczne ze złożeniem zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, np. pobiciu przez męża. Fakt ten jest w Karcie odnotowany, ale nie jest podstawą do wszczęcia postępowania karnego. Jeśli jednak ofiara przemocy skieruje sprawę do sądu, Karta będzie mocnym dowodem.

Dokładnie opisana procedura Niebieskiej Karty oraz inne przydatne informacje: jak szukać pomocy, czego można się domagać od różnych służb, w tym Policji, psychologa szkolnego, lekarza czy pracownika socjalnego, czego spodziewać się po procedurze sądowej zamieszczamy w Informatorze dla osób dotkniętych przemocą w rodzinie opracowanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej.

 

 

Gdzie szukać pomocy?

W dzisiejszym artykule zamieszczamy dla was namiary do placówek świadczących pomoc osobom dotkniętych przemocą w rodzinie. Znajdziecie kontakty do miejsc w całej Polsce i do warszawskich ośrodków z dokładnym opisem oferty. Zachęcamy do skorzystania z ich propozycji lub podania innym osobom dotkniętym przemocą w rodzinie, gdyby szukały takich informacji. Nie zawsze potrafimy pomóc i czasem też nie mamy takich możliwości czy umiejętności, ale zawsze możemy podać kontakt do osób, które pomaganiem zajmują się profesjonalnie.

 

Jak poradzić sobie w sytuacji przemocy domowej?

Osoba, która doznaje przemocy w rodzinie, ma prawo i powinna zgłosić się po pomoc. Często nie wie jednak, gdzie może się zgłosić po pomoc i jaką pomoc może uzyskać. Dlatego ważne jest, by jak najszerzej mówić o takich możliwościach, aby informacja o nich trafiała do wszystkich potrzebujących:

  1. W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia powiadomić Policję 997, 112 lub prokuratora. PAMIĘTAJ! masz również prawo do złożenia na Policji lub w prokuraturze zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez osobę, która krzywdzi Ciebie i Twoją rodzinę.
  2. Gdy doznasz obrażeń ciała, zgłoś się do lekarza w celu udzielenia pomocy medycznej, możesz zażądać wystawienia bezpłatnego zaświadczenia lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie.
  3. Skorzystaj z pomocy w formie rozmowy: bezpłatnej porady prawnej, wsparcia psychologicznego albo informacji o miejscach pomocy w Twojej najbliższej okolicy – zadzwoń pod numer:

 Ogólnopolskiego Telefonu dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” tel. 801 12 00 02 (infolinia czynna przez całą dobę)

i/lub Warszawskiej Niebieskiej Linii tel. (22) 668 70 00 lub napisz poradnia@niebieskalinia.pl (godziny pracy poradni: od poniedziałku do piątku w godzinach 12:00 – 18:00).

  1. W celu uzyskania kompleksowej pomocy możesz zgłosić się do:
  • ośrodka pomocy społecznej lub/i punktu informacyjno-konsultacyjnego w dzielnicy, w której mieszkasz – pomogą Ci w sprawach socjalnych, bytowych i prawnych,
  • Warszawskiego Ośrodka Interwencji Kryzysowej tel. 22 855 44 32 – udzielą Ci pomocy i wsparcia w przezwyciężeniu sytuacji kryzysowej, a także opracują plan pomocy, mogą zapewnić schronienie Tobie i Twojej rodzinie.

W kolejnych artykułach będziemy podawać adresy i telefony specjalistycznych placówek wsparcia i Warszawy i ogólnopolskie.

Każdy człowiek ma prawo do godnego życia.

Każdy człowiek ma prawo do godnego życia.

Prawo to jest niezbywalne a reguluje je Karta Praw Człowieka która jasno określa, że każdy człowiek ma prawo do godnego życia. Prawa człowieka są zespołem fundamentalnych, powszechnych praw przysługujących każdemu człowiekowi. Prawa są powszechne, nienaruszalne i niezbywalne.

Oznacza to że:
przysługują każdej jednostce ludzkiej z racji jej człowieczeństwa, są niezależne od płci, rasy, wyznania, pochodzenia społecznego czy narodowego
żadna władza nie może ich nadać ani odebrać
żaden człowiek nie może się ich dobrowolnie wyrzec.

Co więcej (za stroną niebieskalinia.info) zamieszczamy poniżej katalog praw jednostki który opracowała amerykańska organizacja PASA, zajmująca się działaniami na rzecz ochrony praw człowieka.

Każdy ma prawo do:
Myślenia – czasami – wyłącznie o sobie,
Proszenia o wsparcie psychiczne, gdy tego potrzebuje,
Krytycyzmu i wyrażania swojego protestu,
Własnych opinii i przekonań,
Błędów w dochodzeniu do prawdy,
Zwracania się do kogoś o pomoc w rozwiązywaniu własnych problemów,
Mówienia: „nie, dziękuję”, „proszę mi wybaczyć, ale nie…”,
Niesłuchania rad innych i pójścia własną drogą
Samotności nawet, gdy inni potrzebują jego towarzystwa
Własnych odczuć nawet, gdy dla innych są one bezsensowne,
Zmiany swojego zdania i sposobu postępowania,
Negocjowania zmian, gdy nie odpowiadają mu realia.

Nigdy nie musisz:
Być w 100% doskonały,
Iść z tłumem,
Cenić destrukcyjnych osób,
Prosić o coś ludzi nieżyczliwych,
Przepraszać za bycie sobą,
Pokazywać wszystkich swoich możliwości,

Przemoc jest karalna

PRZEMOC JEST KARALNA

Artykuł 207 § 1 Kodeksu karnego brzmi: Znęcanie się fizyczne lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny – podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Jeżeli czyn określony połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jeżeli następstwem czynu jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
W sytuacji, gdy nie ma dowodów na powtarzalność agresywnych zachowań, można zastosować artykuł 156 KK i art. 157 KK.

Artykuł 156 Kodeksu karnego stanowi, że kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci: 1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia; 2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jeżeli następstwem czynu określonego jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Artykuł 198 Kodeksu karnego Kto, wykorzystując bezradność innej osoby lub wynikający z upośledzenia umysłowego lub choroby psychicznej brak zdolności tej osoby do rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem, doprowadza ją do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Artykuł 199 Kodeksu karnego § 1. Kto, przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia, doprowadza inną osobę do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 2. Jeśli czyn określony w § 1 został popełniony na szkodę małoletniego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. § 3. Karze określonej w § 2 podlega, kto doprowadza małoletniego do obcowania płciowego lub poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, nadużywając zaufania lub udzielając mu korzyści majątkowej lub osobistej, albo jej obietnicy.

Penalizacja przemocy ekonomicznej:
Kodeks karny nie definiuje przemocy ekonomicznej jako przestępstwa, dlatego penalizacja tego zjawiska jest trudna, ale nie beznadziejna. Przemoc ekonomiczna może być potraktowana jako rodzaj przemocy psychicznej objawiający się wydzielaniem pieniędzy na utrzymanie rodziny, nadzór zużycia wody, prądu czy korzystania ze środków higienicznych.

Przemoc ekonomiczna i seksualna

Rodzaje przemocy: ekonomiczna, seksualna…

Przemoc ekonomiczna

Czym jest przemoc ekonomiczna? Jak wynika z Europejskiego Sondażu Społecznego aż 22 % kobiet w Polsce nie ma żadnych własnych dochodów. Kobiety te są uzależnione od swoich mężów, partnerów, konkubentów, którzy stosują wobec nich różne formy przemocy ekonomicznej. Choć trzeba powiedzieć, że przemoc ta dotyczy nie tylko kobiet i nie tylko tych osób, które nie zarabiają. Na czym więc taki rodzaj przemocy polega? Dotyczy ona sytuacji, kiedy jedna z osób celowo ogranicza partnerowi dostęp do wspólnych zasobów finansowych lub utrudnia dostęp do pracy, w celu uzależnienia go od siebie, uzyskania kontroli lub wymuszenia pożądanych zachowań. Może się to odbywać poprzez np. zakazanie lub utrudnianie podjęcia pracy zarobkowej lub nauki, poprzez utrudnianie dostępu do konta, wydzielanie pieniędzy, kontrolowanie wydatków. Zdarza się również, iż sprawcy uzależniają przekazywanie pieniędzy poprzez stawianie warunków czy też żądań. Przejawem takiej przemocy jest też niepłacenie alimentów lub niełożenie na dom, np. odkładanie swojej pensji i wymuszanie utrzymywania domu na partnerce/partnerze, a także celowe unikanie zatrudnienia. O przemocy ekonomicznej można mówić również w aspekcie przywłaszczania środków zarobionych przez partnera lub zaciąganiu kredytów bez jego wiedzy.

Przemoc seksualna

Jak określana jest przemoc seksualna? Jest to określenie potoczne, określa się ją jako wymuszanie czynności seksualnych. Kodeks karny stosuje nazewnictwo: Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Przemoc seksualna polega na zmuszeniu drugiej osoby do podjęcia aktywności seksualnej czy pewnych praktyk seksualnych, wbrew jej woli – zarówno przy użyciu siły fizycznej, jak i np. szantażu emocjonalnego. Zalicza się do niej między innymi: wymuszanie pożycia seksualnego, wymuszanie nieakceptowanych pieszczot i praktyk seksualnych, wymuszanie seksu z osobami trzecimi, sadystyczne formy współżycia seksualnego, demonstrowanie zazdrości, krytyka zachowań seksualnych, gwałt, filmowanie bez zgody partnera aktywności seksualnej, zmuszanie do oglądanie treści pornograficznych, kazirodztwo, itp. Najistotniejsze w tego rodzaju przemocy jest odzwierciedlenie i ugruntowanie relacji władzy, zaakcentowanie, kto jest silny, a kto musi ulec.

 

Przemoc fizyczna i psychiczna

Rodzaje przemocy: fizyczna, psychiczna…

Przemoc fizyczna

to wszystkie czynności skierowane przeciw ciału ofiary. Takie zachowania (np. klapsy, duszenie, używanie broni) mogą prowadzić do bólu i poważnych obrażeń fizycznych. Każde zachowania przekraczające granice cielesne drugiej osoby bez jej zgody są traktowane jako przemoc fizyczna. Wszelkie poszturchiwania, szarpania, kopanie, dawanie klapsów czy popychanie są czynami karalnymi.

Przemoc fizyczna może być zarówno czynna, jak i bierna. Pierwsza z nich to np.: bicie, klapsy, kopanie, popychanie, policzkowanie, szarpanie za włosy, drapanie, plucie, rzucanie przedmiotami, wykręcanie rąk, krępowanie (np. wiązanie), duszenie, oparzenia (w tym przypalanie papierosem), zadawanie ran, aż po usiłowanie lub dokonanie zabójstwa.

Do biernej postaci przemocy fizycznej (zaliczanej niekiedy do przejawów przemocy psychicznej) można zaś zaliczyć takie zachowania, jak: zakazywanie lub uniemożliwianie załatwiania potrzeb fizjologicznych (np. ograniczenie snu czy głodzenie), ale też zakazy mówienia lub chodzenia. I tak jak przemoc fizyczna jest często widoczna tak ta psychiczna już niekoniecznie. 

Przemoc psychiczna

jest wtedy jeśli ktoś kogoś obraża, wyzywa, poniża, nie pozwala na kontakt z bliskimi, kontroluje czyjeś działania, stale krytykuje. I mimo że to słychać to ta forma przemocy jest również bardzo subtelna. Często jej nawet nie zauważamy. Bo albo przyzwyczailiśmy się do tego, że ktoś mówi do nas w określony sposób albo reagujemy obojętnością  na te komunikaty, które nas ranią, wytrącają z równowagi, poniżają, krzywdzą, ale też mają na celu podporządkowanie nas tak byśmy byli pod kontrolą.

Kontrola to też zachowanie które można określić jako przemoc. Ciągłe dopytywanie się, gdzie wychodzisz, o której będziesz, dlaczego tak późno, z kim spędzisz czas, a dlaczego z nim?  To próba wpływu, i nacisku. Wszelkie zachowania zmierzające do zmiany naszych decyzji, które nie są drugiej osobie na rękę również można określić przemocą. Co więcej takie zachowania jak: sprawdzanie czyjejś skrzynki mejlowej, przetrząsanie komórki i profili w internecie – to również przemoc psychiczna, bo sprawca nie robi tego bez powodu ale chce zachować władzę.

Takie zachowania z góry ustawiają relację w poczuciu zależności. Przemocą psychiczną jest również okazywanie niechęci, pogardy, wyśmiewanie się i nieustanne żartowanie sobie z drugiej osoby. Wszelkie zachowania w których następuje odrzucenie, czy też świadome izolowanie się od kogoś, kto nas potrzebuje jest zaniedbaniem emocjonalnym, a więc przemocą psychiczną.

 

Przemoc w rodzinie

Czym jest przemoc w rodzinie? Dlaczego ostatnio dużo się o niej mówi?

Przemoc w rodzinie to, zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste członków rodziny. Dotyczy to najbliższych: małżonków, konkubentów, partnerów, rodzeństwa, powinowatych oraz innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących. Narażanie osób bliskich na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszając ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodując szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne jest przemocą w rodzinie.

Przemoc może być: fizyczna, psychiczna, ekonomiczna, seksualna. I każda z nich jest przestępstwem nie tylko, gdy czyn zostanie dokonany, ale już same groźby popełnienia przestępstwa na szkodę osoby, której dotyczą lub szkodę osoby najbliższej, są przestępstwem. Jeżeli groźba wzbudza w nas uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, oznacza to, że mamy do czynienia z przestępstwem.

Ostatnio głośno było o przemocy domowej z powodu próby zmiany ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Próbowano zmienić m.in. zapis, że przemocą nie będzie jednorazowe pobicie a Niebieska Karta nie będzie zakładana z urzędu, że będzie potrzebna zgoda ofiary. Ze zmian rząd się wycofał, ustawa obowiązuje w niezmienionym brzmieniu.

Kolejne artykuły na temat przemocy w rodzinie będą się ukazywały co tydzień. Minikampania społeczna jest współfinansowana przez Miasto st. Warszawa.

 

Top